Ik heb vannacht veel last gehad van pijnlijke kramp/weeen, met name na de tweede portie gel van gistermiddag. Vanmorgen opnieuw onderzocht: nada, noppes, nul effect gehad. De baarmoeder is nog niet verstreken en ik heb dus ook nog totaal geen ontsluiting. Ze gaan vandaag opnieuw maximaal 2 pogingen doen om de baarmoedermond met gel te verweken.

Eén poging heb ik vanmorgen gehad en daar is de kramp erger van geworden dus maar hopen dat dit wel wat doet. Deze samentrekkingen zijn ook op het CTG te zien, hoewel vrij minimaal. Dat terwijl ik echt al mijn yoga-trucs nodig heb om de pijn een beetje onder controle te houden. De kramp zit onderin mijn buik en rug en het lijkt erop dat de rest van de baarmoeder nog niet zo enthousiast meedoet, vandaar dat het CTG ze niet zo duidelijk registreert.

Als het vandaag lukt om de baarmoeder te laten verweken gaan ze morgen beginnen met het echte inleiden van de bevalling met een infuus. Als het niet lukt krijg ik morgen een keizersnee. Ik ben blij dat ik in elk geval het plan weet, beter dan ‘blijven proberen tot het misgaat’.

Vanmorgen zagen we tijdens CTG trouwens nog weer een flinke dip in de hartslag van het kindje. Die schoot naar beneden en bleef ruim een minuut rond de 80 hangen met zelfs een uitschieter naar 60. Ik schoot dus weer in de stress en had Remco al de gang op gestuurd om iemand te halen. Nog voor hij de deur uit was kwam er al drie man aan, die hadden op de monitor in de controleruimte al gezien dat er wat aan de hand was. Gelukkig herstelde ons ventje zich spontaan weer maar man man wat was ik geschrokken. Daarna gelukkig verder een vlekkenloos CTG dus hij herstelde zich wel goed dus dat is een goed teken. Maar het blijft griezelig om je ventje zo ineens weg te zien glippen…

Wordt vervolgd.