Het was een rare week. Eerst wennen aan niets meer hoeven, gewoon kunnen rusten zonder dat er dingen blijven liggen. Dat voelt wel als een opluchting.

Daarna kreeg ik dinsdagavond ineens buikpijn, in vlagen erger en minder erg. Even aangekeken maar toen toch maar de verloskundige gebeld. Die kwam gelukkig meteen. Ze heeft me doorgestuurd naar de huisarts die het had over ‘wee-achtige klachten’ en me rust voorschreef. Gelukkig zakten de klachten vanzelf af en mocht ik weer naar huis. Wat het geweest is weten we niet, maar ik hoef geen herhaling!

Sinds donderdag draait de wereld. Dat doet ie al miljarden jaren, maar sinds donderdag zie ik het met mijn eigen ogen. Even Hb en bloeddruk laten meten, beiden goed. Dit soort duizeligheid komt vaker voor bij de zwangerschap, en het advies van de verloskundige was wederom: rusten. Hoeveel rustiger ik het nog aan kan doen weet ik niet…

Inmiddels zijn we weer een paar dagen verder. De buikpijn is gelukkig weggebleven. Ik ben nog wel duizelig, maar wel iets minder dan donderdag. Voorlopig doe ik het in elk geval maar even heeeeeel rustig aan.